Cardhu en de Jacht

 

December 2011 Jachtdag Markelo

 

.

Eigenlijk was het niet de bedoeling om Cardhu nog weer mee te nemen op jacht. Inmiddels woont zij bij mijn dochter en wordt er niet meer met haar getraind. Combinatie leeftijd, minder actief en overbelasting van haar gewrichten zijn de hoofdredenen, want werken doet ze graag.

Tot ik een uitnodiging kreeg om mee te gaan als drijver en voor de nazoek tijdens een hazenjacht in Markelo. Ayita was net loops geworden dus zij kon niet mee. Ik had het er al over gehad om dan maar niet te gaan of zonder hond totdat mijn dochter zei; dan neem je Cardhu toch mee?

Daar hoefde ik niet zo heel lang over na te denken gezien Cardhu goed loopt. Een bijkomend voordeel was dat ik op post zou mogen staan bij een jager. De aller zwaarste akkers zouden ons dan wel bespaard blijven. Het was een fantastische dag met redelijk goed weer na al die dagen continue regen. De akkers en graslanden waren drijfnat en met name de maïsakkers waren moeilijk te lopen voor drijvers en honden. Cardhu heeft prima hondenwerk laten zien. Zij heeft 5 hazen mogen halen waarvan er drie aangeschoten waren. Dat was hard en zwaar werken gezien de slechte akkers. En ook al zijn de Labradors in principe geen echte hazen-honden, ook dat werk kunnen ze prima. De andere twee was een nazoek van hazen die aangeschoten waren. En ook deze heeft ze mooi binnen gebracht.

Het fanatisme waarmee ze haar werk doet is een genot om te zien.

 

JAcht in de Eifel

 

Een dag als drijver mee op de klein wildjacht.

 

Ineke vroeg of ik zin had om een keer mee te gaan als drijver samen met hond op een klein wild jacht in de Eifel. Dat kon ik natuurlijk niet weigeren en dus ook maar direct spijkers met koppen geslagen. Alleen de reis was al een belevenis op zich. Vrijdagmiddag gepakt en om 15.00 uur vanaf hier vertrokken samen met Cardhu gezien haar goede lopen tijdens de drijfjacht in de Wieringermeer vorige week.

De operatie aan haar ellebogen is per slot van rekening nog maar drie maanden gelden. Met oponthoud van 3 kwartier (files) was ik rond zessen bij Ineke. Hier even wat gegeten en van daar uit direct doorgereden zodat we in Duitsland konden overnachten. Dan ben je de volgende ochtend tenminste lekker fris. Alles was voor ons geregeld incl. slaapplaats (luxe hoor). Je ziet wel wie het eerst op bed lag. Maar voor wij zo ver waren moesten wij nog een eind rijden.

 

Dus vol goede moed vertrokken vanuit Roermond, gezellig kletsend in de auto over wat er mij allemaal stond te wachten.  De grenspost naderde en wat gebeurt er ............. we worden door de grenspolitie naar de kant verwezen. Om me heen kijkend zie ik voor ons een aantal personenauto's staan met kofferbak en deuren open. Mannen op een rijtje naast elkaar tegen de muur van het douanegebouw waar binnen van allerlei activiteit is. Overal staat grens/Duitse politie en ME.

Ineke zet de auto neer naar waar we verwezen worden en we stappen uit. Ik kijk nogmaals om me heen en zie achter mij politie met geweer langs zij, dus niet een gewoon dienstpistool. Men was daar duidelijk op zoek naar iets. Best een beangstigend gezicht en gebeuren als je op zo'n plaats aangehouden wordt.

Ineke is ondertussen haar papieren aan het zoeken en jullie raden het al .........niet te vinden. Alles nagekeken, ik heb haar tas nogmaals doorzocht, de kastjes in de auto, de bovenplank, noem maar op .......... geen papieren.

Bij ons stond een beambte te wachten tot Ineke deze tevoorschijn zou toveren. Zo te zien was deze niet zwaar bewapend en in burger. Ineke hem uitgelegd dat ze de papieren van de honden (die inmiddels zaten te blaffen) entingboekjes enz. wel bij zich had maar haar eigen papieren niet kon vinden. Ik maakte nog de opmerking dat we dus beter toch met mijn auto hadden kunnen gaan want daar liggen de papieren standaard in en mijn rijbewijs en ID-kaart zitten in mijn beurs. Ineke naar huis bellen of daar de papieren lagen maar zij had zelf geen idee waar ze dan zouden moeten liggen. Er kwam geen respons van het thuisfront om de papieren te zoeken en te brengen. De beambte vroeg ons van wie de auto was. Ineke gaf schuldbewust aan dat die van haar was en dat we dan maar terug naar Nederland moesten om de papieren te halen. De man keek ons nog eens aan en zei "Fahren sie weither". Wat een mazzel, voor hetzelfde geld had Ineke een dikke boete gehad, hadden ze onze hele auto op de kop gezet en waren we aangehouden. Wij weer snel in de auto en wegwezen. Ze waren daar duidelijk op zoek naar iets. Wij hadden de juiste persoon getroffen die ons er niet gevaarlijk en/of verdacht uit vond zien. Om 22.00 uur arriveerden wij dan ook eindelijk op de plaats van bestemming waar ons een warm onthaal wachtte. Na nog een uurtje heerlijk gekletst te hebben met de mensen die ons hadden uitgenodigd en een heerlijke borrel zochten we onze kamer op. De honden mochten mee en Cardhu was de eerste die het bed uit probeerde. De volgende ochtend om 7.00 uur en na het uitlaten van de honden om half 8 een heerlijk ontbijtje, alles prima verzorgd.

 

Langzamerhand begon ook de groep deelnemers binnen te druppelen en toen deze compleet was volgde de uitleg voor de jacht. In colonne naar het jachtterrein. Naar boven dus waar nog sneeuw lag. Hier had Ineke geen rekening mee gehouden (dus geen winterbanden) en boven gekomen werd het allemaal erg moeilijk om de auto goed te parkeren. Maar gewoon aan de kant gezet met de gedachte "we zien het straks allemaal wel weer als we terug moeten".

 

De jagers werden weggebracht en wij maar wachten tot het moment dat we mochten gaan drijven. Ik was van plan Cardhu aan de lijn te houden, zij had per slot van rekening totaal geen ervaring. En ik was dan ook bang dat ze veel te ver vooruit zou gaan en mogelijk achter de reeën aan. Ineke had voor veiligheidsvesten voor mij en Cardhu gezorgd en Cardhu kreeg een belletje om zodat we haar konden horen mocht ik haar wel los doen. Ik kwam er al snel achter dat het geen doen was om met de hond aan de lijn het bos daar door te drijven. Allemaal braamstruiken en omgevallen bomen waar je doorheen en overheen moest klauteren, dus Cardhu toch maar los. En ze deed het keurig. In eerste instantie bleef ze redelijk in de buurt. Ineke liep vlak bij mij met de honden en Cardhu liep tussen ons en voor ons heen en weer. Op de fluit kwam ze vrij goed terug waar ze dus ook steeds voor beloond werd. Toen voor mij een haas op ging had zij net een bloedspoortje gevonden en reageerde gelukkig niet. Ook later toen ik reeën zag opgaan bleef ze keurig heen en weer lopen. Jammer genoeg heeft ze geen apport kunnen doen tijdens de beide ochtenddriften die mooi maar best wel zwaar waren. Heb menig maal verstrikt gezeten in de prikkels van de braamstruiken. Bovendien zag je doordat er overal nog sneeuw lag niet goed waar je je voeten neer moest zetten. Cardhu maakte het niets uit waar ze door heen moest en ging ook door het dichtere struikgewas wat super was om te zien. Aan het eind van de ochtend weer verzamelt bij de auto's om voor broodjes en koffie terug te gaan naar het hotelletje. Ineke in de auto en deze maar langzaam achteruit naar beneden laten rollen naar een plekje waar de banden weer grip zouden hebben zodat ze kon draaien. Gelukkig zonder gekke capriolen.

 

´s Middags naar een ander perceel waar we door een dicht dennenbos moesten drijven, dit alles met hellingen.

Ook hier was het niet mogelijk om Cardhu aangelijnd te houden, dus toch maar weer van de lijn. Inmiddels was ze wel een stuk brutaler en ging ze toch wel verder bij mij vandaan. Ineke liep niet meer vlak naast mij en ze zocht haar en de andere drijvers steeds weer op Het belletje was een uitkomst want in zo'n dicht en donker bos zie je haar niet meer maar hoort haar steeds weer aankomen. Achter het bos werden er nog een paar akkers uitgedreven en dan zie je pas hoe mooi ze toch voor de linie blijft en steeds terug komt. Ook als het schot viel ging ze er niet vandoor maar bleef keurig voor de groep of naast mij. Langs de flank van de akkers stond erg dicht struikgewas en ook daar is ze een aantal keren mooi ingegaan om te drijven. Halverwege kwam dan eindelijk de beloning en al was het geen Fazant, een apport zoeken dat in het bos is gevallen is voor Cardhu ook prima. Het dichte bos ingestuurd met vooruit en zoek en daar ging ze. Kon het allemaal mooi volgen dankzij haar gele vestje en ze zocht goed en ging mooi diep maar kwam zonder prooi terug. Bleek dat beest in de boom te hangen. Na even schudden en takken gooien kon ze alsnog haar apport binnen brengen wat ze heel netjes deed. Na het uitleggen van het tableau en het doodblazen van het wild door de hoornblazers hebben we op verzoek nog even een nazoek gedaan bij kuilbalen waar een Fazant zou zijn gevallen. Jammer genoeg was deze vogel gevlogen. Als dank voor het drijven hebben wij beiden een fazant mee naar huis gekregen en deze heeft Cardhu vandaag nog even mogen apporteren. Morgen wordt hij geslacht en gaat in de vriezer.

Al met al een fantastisch weekend en Cardhu ................. heeft geen moment gemankt en ook nu niet. Jullie weten niet hoe blij ik ben met dit hondje. Ineke noemde haar gisteren cadeautje en toen maakte ik de opmerking "ja een heel duur Cadeautje". Maar het is wel een heel "waardevol" cadeautje. Ik hoop dat ik met haar toch nog met enige regelmaat een praktijkjacht mag meemaken.

Ineke bedankt voor deze fantastische dag.

 

Foto-impressie 29-11-2008