JAcht in de Eifel
Een dag als drijver mee op de klein wildjacht.
Ineke vroeg of ik zin
had om een keer mee te gaan als drijver samen met hond op een klein
wild jacht in de Eifel. Dat kon ik natuurlijk niet weigeren en dus
ook maar direct spijkers met koppen geslagen. Alleen de reis was al
een belevenis op zich. Vrijdagmiddag gepakt en om 15.00 uur vanaf
hier vertrokken samen met Cardhu gezien haar goede lopen tijdens de
drijfjacht in de Wieringermeer vorige week.
De operatie aan haar
ellebogen is per slot van rekening nog maar drie maanden gelden. Met
oponthoud van 3 kwartier (files) was ik rond zessen bij Ineke. Hier
even wat gegeten en van daar uit direct doorgereden zodat we in
Duitsland konden overnachten. Dan ben je de volgende ochtend
tenminste lekker fris. Alles was voor ons geregeld incl..
slaapplaats (luxe hoor). Je ziet wel wie het eerst op bed lag. Maar
voor wij zo ver waren moesten wij nog een eind rijden.
Dus
vol goede moed vertrokken vanuit Roermond, gezellig kletsend in de
auto over wat er mij allemaal stond te wachten. De grenspost
naderde en wat gebeurt er ............. we worden door de
grenspolitie naar de kant verwezen. Om me heen kijkend zie ik voor
ons een aantal personenauto's staan met kofferbak en deuren open.
Mannen op een rijtje naast elkaar tegen de muur van het douanegebouw
waar binnen van allerlei activiteit is. Overal staat grens/Duitse
politie en ME.
Ineke zet de auto
neer naar waar we verwezen worden en we stappen uit. Ik kijk
nogmaals om me heen en zie achter mij politie met geweer langs zij,
dus niet een gewoon dienstpistool. Men was daar duidelijk op zoek
naar iets. Best een beangstigend gezicht en gebeuren als je op zo'n
plaats aangehouden wordt.
Ineke is ondertussen
haar papieren aan het zoeken en jullie raden het al .........niet te
vinden. Alles nagekeken, ik heb haar tas nogmaals doorzocht, de
kastjes in de auto, de bovenplank, noem maar op .......... geen
papieren.
Bij ons stond een
beambte te wachten tot Ineke deze tevoorschijn zou toveren. Zo te
zien was deze niet zwaar bewapend en in burger. Ineke hem uitgelegd
dat ze de papieren van de honden (die inmiddels zaten te blaffen)
entingboekjes enz. wel bij zich had maar haar eigen papieren niet
kon vinden. Ik maakte nog de opmerking dat we dus beter toch met
mijn auto hadden kunnen gaan want daar liggen de papieren standaard
in en mijn rijbewijs en ID-kaart zitten in mijn beurs. Ineke naar
huis bellen of daar de papieren lagen maar zij had zelf geen idee
waar ze dan zouden moeten liggen. Er kwam geen respons van het
thuisfront om de papieren te zoeken en te brengen. De beambte vroeg
ons van wie de auto was. Ineke gaf schuldbewust aan dat die van haar
was en dat we dan maar terug naar Nederland moesten om de papieren
te halen. De man keek ons nog eens aan en zei "Fahren sie weither".
Wat een mazzel, voor hetzelfde geld had Ineke een dikke boete gehad,
hadden ze onze hele auto op de kop gezet en waren we aangehouden.
Wij weer snel in de auto en wegwezen. Ze waren daar duidelijk op
zoek naar iets. Wij hadden de juiste persoon getroffen die ons er
niet gevaarlijk en/of verdacht uit vond zien. Om 22.00 uur
arriveerden wij dan ook eindelijk op de plaats van bestemming waar
ons een warm onthaal wachtte. Na nog een uurtje heerlijk gekletst te
hebben met de mensen die ons hadden uitgenodigd en een heerlijke
borrel
zochten we onze kamer op. De honden mochten mee en Cardhu was de
eerste die het bed uit probeerde. De volgende ochtend om 7.00 uur en
na het uitlaten van de honden om half 8 een heerlijk ontbijtje,
alles prima verzorgd.
Langzamerhand begon
ook de groep deelnemers binnen te druppelen en toen deze compleet
was volgde de uitleg voor de jacht. In colonne naar het
jachtterrein. Naar boven dus waar nog sneeuw lag. Hier had Ineke
geen rekening mee gehouden (dus geen winterbanden) en boven gekomen
werd het allemaal erg
moeilijk
om de auto goed te parkeren. Maar gewoon aan de kant gezet met de
gedachte "we zien het straks allemaal wel weer als we terug moeten".
De jagers werden
weggebracht en wij maar wachten tot het moment dat we mochten gaan
drijven. Ik was van plan Cardhu aan de lijn te houden, zij had per
slot van rekening totaal geen ervaring. En ik was dan ook bang dat
ze veel te ver vooruit zou gaan en mogelijk achter de reeën aan.
Ineke had voor veiligheidsvesten voor mij en Cardhu gezorgd en
Cardhu kreeg een belletje om zodat we haar konden horen mocht ik
haar wel los doen. Ik kwam er al snel achter dat het geen doen was
om met de hond aan de lijn het bos daar door te drijven. Allemaal
braamstruiken en omgevallen bomen waar je doorheen en overheen moest
klauteren, dus Cardhu toch maar los. En ze deed het keurig. In
eerste instantie bleef ze redelijk in de buurt. Ineke liep vlak bij
mij met de honden en Cardhu liep tussen ons en voor ons heen en
weer. Op de fluit kwam ze vrij goed terug waar ze dus ook steeds
voor beloond werd. Toen voor mij een haas op ging had zij net een
bloedspoortje gevonden en reageerde gelukkig niet. Ook later toen ik
reeën zag opgaan bleef ze keurig heen en weer lopen. Jammer genoeg
heeft ze geen apport kunnen doen tijdens de beide ochtenddriften die
mooi maar best wel zwaar waren. Heb menig maal verstrikt gezeten in
de prikkels van de braamstruiken. Bovendien zag je doordat er overal
nog sneeuw lag niet goed waar je je voeten neer moest zetten. Cardhu
maakte het niets uit waar ze door heen moest en ging ook door het
dichtere struikgewas wat super was om te zien. Aan het eind van de
ochtend weer verzamelt bij de auto's om voor broodjes en koffie
terug te gaan naar het hotelletje. Ineke in de auto en deze maar
langzaam achteruit naar beneden laten rollen naar een plekje waar de
banden weer grip zouden hebben zodat ze kon draaien. Gelukkig zonder
gekke capriolen.
´s Middags naar een
ander perceel waar we door een dicht dennenbos moesten drijven, dit
alles
met hellingen.
Ook hier was
het niet mogelijk om Cardhu aangelijnd te houden, dus toch maar weer
van de lijn. Inmiddels was ze wel een stuk brutaler en ging ze toch
wel verder bij mij vandaan. Ineke liep niet meer vlak naast mij en
ze zocht haar en de andere drijvers steeds weer op Het belletje was
een uitkomst want in zo'n dicht en donker bos zie je haar niet meer
maar hoort haar steeds weer aankomen. Achter het bos werden er nog
een paar akkers uitgedreven en dan zie je pas hoe mooi ze toch voor
de linie blijft en steeds terug komt. Ook als het schot viel ging ze
er niet vandoor maar bleef keurig voor de groep of naast mij. Langs
de flank van de akkers stond erg dicht struikgewas en ook daar is ze
een aantal keren mooi ingegaan om te drijven. Halverwege kwam dan
eindelijk de beloning en al was het geen Fazant, een apport zoeken
dat in het bos is gevallen is voor Cardhu ook prima. Het dichte bos
ingestuurd met vooruit en zoek en daar ging ze. Kon het allemaal
mooi volgen dankzij haar gele vestje en ze zocht goed en ging mooi
diep maar kwam zonder prooi terug. Bleek dat beest in de boom te
hangen. Na even schudden en takken gooien kon ze alsnog haar apport
binnen brengen wat ze heel netjes deed. Na het uitleggen van het
tableau en het doodblazen van het wild door de hoornblazers hebben
we op verzoek nog even een nazoek gedaan bij kuilbalen waar een
Fazant zou zijn gevallen. Jammer genoeg was deze vogel gevlogen. Als
dank voor het drijven hebben wij beiden een fazant mee naar huis
gekregen en deze heeft Cardhu vandaag nog even mogen apporteren.
Morgen wordt hij geslacht en gaat in de vriezer.
